هر کس در عمق وجود خويشتن تصويری ذهني از خود دارد . تغيير و تبديل شخصيت افراد با دگرگون ساختن اين تصوير خويشتن امکان پذير می گردد .

هنگامی که تصوير خويشتن ما مناسب است و بافت اساسی آن را تجربه هاي موفقيت آميز تشکيل می دهد ، رفتار ما نيز با خواسته های ما همخوانی خواهد داشت . هنگامی که تصوير خويشتن ما جلوه ای نامناسب ، حقير ، نالايق يا ناتوان از ما ارائه می دهد ، رفتار مان نيز منطبق بر همين تصوير شکل خواهد گرفت .

ذهن انسان تفاوت چندانی بين يک تجربه واقعی و تجربه ای که به طور عميق در ذهن به تصوير آمده باشد ، قائل نيست .

 اثر يک تجربه يا شکست از خود آن پديده مهم تر است ، مهم چيزی است که فکر می کنيم هستيم . »

1.     هر کس با حق گلاويز شود ، حق او را بر زمين خواهد زد .

2.     لحظات شادي خدا را ستايش کن ، لحظات سختي خدا را جستجو کن ، لحظات آرامش خدا را مناجات کن ، لحظات درد آور به خدا اعتماد کن و در تمام لحظات خدا را ستايش کن .

3.     از تنهايي راه سعادت نترس ، چون ره رو اين راه «کمه» .

4.     يا عالم باش يا طالب علم يا دوستدار عالمان ، و از گروه چهارم مباش که با دشمنداشتن عالمان ، هلاک خواهي شد .       «امام صادق(ع)»

5.     حکمت را هر کجا يافتي فراگير ، زيرا حکمت گمشده هر مومن است .       «امام علي(ع)»

6.     سه چيز نشانه راي و نظر درست است " خوش برخوردي ، خوب گوش دادن به سخن و پاسخ خوب دادن .       «امام صادق(ع)»

7.     اي کاش انسان ها در قبال خوبي حداقل بدي نمي کردند .

مي گريزم زين دغلکاران دنيا مي گريزم

تا نيابندم دگر، گم کرده جا پا مي گريزم

تاب سنگ هرزه چشمان را در اين گلشن ندارم

چون تزرو از لا به لا ي شاخ گلها مي گريزم

اين دل زود آشنا را مي کشم در بند عذلت

دورتر هر کجا ز مردم، آنجا مي گريزم

چشم تا كي بر در و در انتظار بي وفايان

تا نريزم ديگر اين اشک تمنا مي گريزم

يک شب عاقبت باغبان خوابش برد با ناله من

زين قفس آهسته چون مرغ شکيبا مي گريزم

چند روز زندگي اين همه بد نامي نخواهد

تا نگشتم در جهان زين بيش رسوا مي گريزم

در کنار دوستان از بس که ديدم نامرادي

ديگر از هر سايه چون آهوي صحرا مي گريزم

جز بلا جز آميزش اين نا سپاسان بر نخيزد

يا شوم پنهان به کنج خلوتي، يا مي گريزم

بس که ترسيده است چشمم از فسون تنگ چشمان

هر کجا بينم نگاهي گرم و گيرا، ميگريزم

در قيامت هم چو روي آشنايان را ببينم

در پناه سايه ديوار حاشا، ميگريزم

سخت پنهان گشته ام بر موج طوفان زاي هستي

همچو گوهر روزي از آغوش دريا ميگريزم

چشم هم گر خواست بگريزد به ترس خلق ديدن

گويمش همره نخواهم برد، تنها مي گريزم

مي گريزم با اميد بر نگشتن سوي مردم

هر چه زشتي ديدم از اين خلق، زيبا مي گريزم

خواب ديدم و در خواب با خدا گفتگو کردم.

خدا گفت: مي خواهي با من گفتگو کني؟

گفتم: اگه وقت داشته باشيد.

خدا لبخند زد و گفت: وقت من عبدي است،

چه سئوالي در ذهن داري که مي خواهي بپرسي؟

گفتم: چه چيزي بيش از همه شما را در مورد انسان متعجب مي کند؟

خدا پاسخ داد: اينکه آنها از بودن در دوران کودکي ملول مي شوند، عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکي را مي خورند.

اينکه سلامتي شان را صرف بدست آوردن پولي مي کنند و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتي مي کنند.

اينکه با نگراني نسبت به آينده، زمان حال فراموششان مي شود، آنچنان که ديگر نه در آينده زندگي مي کنند و نه در حال.

اينکه چنان زندگي مي کنند که گويي هرگز نخواهند مرد و چنان مي ميرند که گويي هرگز زنده نبوده اند.

خداوند دستهاي مرا در دست گرفت و مدتي هر دو ساکت مانديم، بعد پرسيدم: به عنوان يک پدر، مي خواهيد فرزندانتان چه درس هايي از زندگي ياد گيرند؟

خدا پاسخ داد: ياد بگيرند که نمي توان ديگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد، اما ميتوان محبوب ديگران شد.

ياد بگيرند که خوب نيست خود را با ديگران مقايسه کنند.

ياد بگيرند که ثروتمند کسي نيست که دارايي بيشتر دارد، بلکه کسي است که نياز کمتري دارد.

ياد بگيرند که ظرف چند ثانيه مي توانيم زخمي عميق در دل کساني که دوستشان دارند، ايجاد کنند و سالها وقت لازم است تا آن زخم التيام يابد. با بخشيدن بخشش ياد بگيرند.

ياد بگيرند که کساني هستند که آنها را عميقاً دوست دارند اما بلد نيستند احساس شان را ابراز کنند.

ياد بگيرند که مي شود دو نفر به يک موضوع واحد نگاه کنند و آنرا متفاوت نبينند.

ياد بگيرند که من اينجا هستم.........................هميشه .

                         فریبا