و زندگی
 ادامه می یابد
 در حنجره ی مردی
 که عشق را فریاد می کند
 در کوه تنهایی
 و دست زنی
 که چراغ یادی را
 می برد به تالار اینه ها
 تا بیاویزد چلچراغی

 .......ناهید عباسی.......

..........................................................رضا موسائی

روزی پادشاه احساس بیماری کرد و خیلی زود دریافت که فرصت زیادی ندارد او به زندگی پر تجملش می اندیشید و در عجب بود و با خود می گفت : من چهار همسر دارم اما الان که در حال مرگ هستم تنها مانده ام بنابراین به همسر چهارمش رجوع کرد و به او گفت من بیشتر از همه عاشق تو بودم تو را صاحب لباس های فاخر کرده ام و بیشترین توجه من نسبت به تو بوده است اکنون من در حال مرگ هستم آیا با من همراه می شوی ؟ همسر چهارم جواب داد :به هیچ وجه !و در حالی که چیز دیگری می گفت از کنار او گذشت جوابش همچون کاردی در قلب پادشاه فرو رفت. پادشاه غمگین از همسر سوم سوال کرد و به او گفت : در تمام طول زندگی به تو عشق ورزیده ام اما حالا در حال مرگ هستم آیا با من همراه می شوی ؟همسر سوم نه زندگی خیلی خوب است ومن بعد از مرگ تو دوباره ازدواج خواهم کرد.قلب پادشاه فرو ریخت و بدنش سرد شد .بعد به سوی همسر دومش رفت و گفت : من همیشه برای کمک نزد تو می آمدم و تو همیشه کنارم بودی اکنون در حال مرگ هستم آیا تو همراه من می آیی؟همسر دوم گفت : متاسفم ! در این مورد نمی توانم کمکی کنم. حداکثر کاری که بتوانم انجام دهم این است که تا سر مزارت همراهت بیایم. جواب او همچون گلوله ای از آتش پادشاه را ویران کرد . ناگهان صدایی او را خواند : من با تو خواهم آمد ! همراهت هستم فرقی نمی کند به کجا روی با تو می آیم .پادشاه نگاهی انداخت. همسر اولش بود! او به علت عدم توجه پادشاه و سوءتغذیه بسیار نحیف شده بود. پادشاه با اندوهی زیاد گفت ای کاش زمانی که فرصت بود به تو بیشتر توجه می کردم. در حقیقت همه ی ما در زندگی چهار همسر داریم. همسر چهارم ما جسممان هست بدون توجه به اینکه تا چه حد برایش زمان و امکانات صرف کرده ایم و به او پرداخته ایم هنگام مرگ ما را تنها می گذارد. همسر سوم ما ثروت و دارایی و موقعیت ما است که بعد از فوتمان به دیگران انتقال می یابد. همسر دوم ما خانواده و دوستان هستند فرقی نمی کند چقدر با هم بوده ایم بیشترین کاری که می توانند انجام دهند این است که ما را تا مزارمان همراهی کنند . همسر اول ما روحمان است اغلب به دنبال ثروت و قدرت و خوشی از آن غفلت می نماییم. در صورتی که تنها کسی هست که همه جا همراهمان است. همین حالا احیایش کنید مقاومش سازید وگرامی اش دارید چرا که تنها بخشی از وجود ما که با ما تا تخت پادشاهی خداوند همراه خواهد بود و با ما جاودان می ماند روحمان است…

• آدم به ‌کیسه‌اش نگاه می‌کند
• یه سیب و که به هوا بندازی تا بیاد پائین هزار تا چرخ می‌خوره
• چشم داره نخودچی، ابرو نداره هیچی
• در زیر این گنبد آبنوسی، یک‌جا عزاست یک‌جا عروسی
• خودشو نمیتونه نگهداره چطور منو نگه میداره؟
• وای به کاری که نسازد خدا
• با نردبان به آسمون نمی‌شه رفت

آسمان در توست...

*   افتخار در خشک کردن قطره ی اشک است نه در جاری کردن سیل خون.

*   منتظر باش ولی معطل نشو تحمل کن اما تعریف نکن قاطع باش اما لجباز نباش صریح باش اما گستاخ نباش بگو آره اما نگو حتما بگو نه ولی نگو ابدا این یعنی همه چی باش و هیچی نباش.

*   از کسی که دوستش داری ساده دست نکش شاید دیگه هیچ کس رو مثل اون دوست نداشته باشی و از کسی که دوستت داره بی تفاوت عبور نکن چون شاید هیچ وقت هیچ کس تو رو مثل اون دوست نداشته باشه.

*   همیشه تصور کن توی یه دنیای شیشه ای زندگی می کنی . پس مراقب باش به طرف کسی سنگ نندازی چون اول دنیای خودتو می شکنی!

*   راه موفقیت همیشه در دست ساخت ساخت است . موفقیت پیش رفتن است نه به نقطه پایان رسیدن.

*   انسان زاییده شرایط نیست بلکه خالق آن است.

نگذار هم در پگاه فرو پژمرد

                                                    به ترجمه : احمد شاملو

1- گیاهی که در قدیم آن را داروی جنون می دانستند .
2- درطب قدیم یکی از اخلاط چهار گانه است که اگر تعادل آن در بدن به هم بخورد باعث جنون می شود .

اَکبَرُ العَیبِ اَن تَعیبَ ما فیک مِثلُهُ.

بزرکترین عیب آن است که آنچه را که مانند آن در خود توست عیب بشماری.
                                                                                                       (جهاد النفس)

امام صادق (ع) می فرمایند :

مَن عَرَفَ اللهَ خافَ اللهَ و مَن خافَ اللهَ سَخَت نَفسَهُ عَنِ الدُّنیا.

هر که خدا رابشناسد ترس او در دلش می افتد و هر از خدا ترسان باشد نفسش از دنیا باز می ماند.
                                                                                               (جهاد النفس، ص 83)

امام موسی کاظم (ع) می فرمایند :

اَلمُومِنُ مِثلُ کفَّتی المیزانِ کلَّما زیدَ فی ایمانِهِ زیدَ فی بَلائِهِ.

مومن همانند دو کفه ترازوست. هرگاه به ایمانش افزوده گردد، به بلایش نیز افزوده می گردد.
                                                                                               ( تحف العقول ص 408)