| تبليغات | X |
دانه کوچک در خود فرو رفته بود و می اندیشید: براستی من چه هستم؟
که ناگاه
آوای نسیم برخاست... به آهنگی دلنواز، ابرها رقصی شگفت انگیز و شکوهمند آغاز کردند، جویباران بی تاب شدند، و درختان را همهمه ای غریب فرا گرفت؛...
...(((((((دختر بهار از راه رسیده بود، بر اسبی سپید و نقره یال.)))))))...
و دانه ای کوچک به حیرتی سخت او را می نگرسیت...
دختر بهار را که آرام از دشت می گذشت و بذر عشق می پاشید.
او با دستی به لطافت نور ، دانه را برداشت تا در خورجین خویش گذارد....
دانه به او گفت: این اولین بهار منست، با آمدن تو می دانم که باید سبز شوم... اما...!
و سپس ساکت و خاموش ماند که بغض راه گلویش را بسته بود.
دختر بهار لبخندی زد و گفت: اما چه؟
و دانه که دیگر نمی توانست اشکهایش را مانع شود گفت: اما.... اما نمی دانم که پس از رویش چه خواهم بود، و این برای من که می خواهم زیباترین باشم دردناک است.
دختر بهار به محبت او را نگریست و گفت:
گیاهان رنگارنگ و گوناگون و انسانهایی که هیچکدام مثل هم
نیستند،اگر همیشه پاییز باشد و یا همیشه بهار، در دنیایــی
که تنها یک فصل دارد همه چیز خیلی زود یکنواخت می شود.
هر موجودی در نوع خود زیباست، زیبایی یعنی خود بودن.من
تو را به دشتی پر آفــــتـــاب و زمینی حاصلخیـز می سپارم و
تلاش تو تنها این باشد که به قاموس خویش سبز شوی.......
دانه گفت: من می ترسم، چون براستی نمی دانم چه هستم. شاید پیچکی باشم حایل به یک ستون که چون خراب شود بر خاک بیافتم یا چسبکی باشم یا نیلوفری یا...
دختر بهار با سرانگشت مهربان خویش ، او را نوازید و گفت:
بیهوده اشک مریز. تنها خود باش. بی هیچ نگرانی رویش آغاز کن.
ستون دنیای بی پیچک را هرگز بازوان سبز و زیبایی نمی آراید ، و
دیوار بــی چسبک همواره در حســـــرت سبــز شدن می ســوزد.
زیبایی برکه ها در گشودن چشم نیلوفــــــران بر گستره آنهاست
و اگر داربستی فروریزد دانه های انگور به خاک آلوده هنوز سرشار
از عصاره حیاتند. پس تنها بکوش در خاکی پربار، به سوی آفتـــاب
بالنده شوی، سبز سبز !
پایان قسمت آخر... گرچه این داستان ادامه دارد...!!!
